Vanaf jongs af aan voelde ik Liefde in mij. Mijn drijfveer en mijn toeverlaat. En toch, telkens weer schoven emoties en gedachten van afgescheidenheid schaduwen over Liefde heen. Zo kenmerkend voor onze menselijke waarneming, die houvast in de buitenwereld zoekt. Totdat mijn leven een alles veranderende wending nam.​

 

Het gebeurde op een dag waar ik in totale radeloosheid uit het raam staarde, niet meer wetende hoe het verder moest met mijn leven, met de relatie die zojuist uit elkaar brak. In mijn verlatenheid smeekte ik: laat mij alsjeblieft van hem leren houden. (Onze relatie was nogal intens en ingewikkeld.)

 

​Op dit moment, een moment van diepste pijn, niet wetende hoe ik Liefde kon voelen, voor hem, voor het leven, voor mijzelf, viel ik. In de waarste zin van het woord. De grond onder mijn voeten opende en ik viel en viel. Iets zoog mij razend snel naar beneden, terwijl ik op een stoel zat. Het voelde zo verwarrend, zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik durfde nauwelijks te ademen of te bewegen, doodsbang wat mij nu overkwam. Tegelijkertijd was iets in mij absoluut gefascineerd door dit innerlijke tafereel. De val duurde gevoeld een eeuwigheid. 101 vragen ratelden door mijn hoofd, in een snelheid die ik niet kon bevatten.

 

En ik viel en viel en viel. Door een oneindig durende donkere schacht. Mijn buik draaide zich om, zoals het gebeurt als je tegen de normale snelheid van de zwaartekracht in, naar beneden wordt gezogen. Met een oorverdovende knal, zoals ik dat van een straaljager ken die sneller vliegt dan zijn eigen geluid. Alles in mij huiverde en beefde. En toch was er ook een vertrouwen, iets in mij vertrouwde op wat zich in mij voordeed.​

 

Tot een diep innerlijk weten mij vertelde dat ik in Liefde val. Dat ik gerust mocht wezen en stil. Heel stil. Het gewoon mocht laten gebeuren. Dat er helemaal niets was om bang voor te zijn. Hoe absurd het zich ook voordeed, dit innerlijke tafereel, ik moest gewoon rustig zijn en observeren. Wat ik dan ook deed.​
 

Ik viel en viel en viel in Liefde. Alles opende zich in volledige gelukzaligheid. Hier, in mij, als mens, met alles erop en eraan. De waarneming van tijd en ruimte loste op in het niets,

niets om meer aan vast te houden. Ik zag mijn hart in 1000 stukjes openbarsten. Hulzen van bescherming sprongen eraf als scherven, vele lagen conditioneringen oud. Alles gebeurde tegelijkertijd, met elkaar. Over bleef het kloppende hart. Het hart van Liefde.

 

Na een tijdje bedaarde het vallen. Ik zat nog steeds gewoon op die stoel. Ik ademde langzaam en bleef nog lang zo zitten, roerloos van eerbied. In innerlijke overgave. Tranen rolden over mijn wang. Een oneindige rust kwam door mij heen. Een volkomen gerust zijn en een glimlach van oor tot oor. Vervulling in Liefde, die mij nooit meer verliet.​

 

Drie dagen en nachten erna doorleefde ik een inwijding, die toentertijd op een beproeving leek. Onafgebroken kwamen er beelden voor mijn geestesoog langs. Grootste afschuwelijkheden, die ik gedwongen was aan te kijken, net als naar een film, die niet te stoppen was. Ik zag flarden uit de geschiedenis van de mensheid langskomen, met alle vergissingen die wij mensen uit onwetenheid maken, volkomen losgeslagen uit de eenheid, waarvandaan ik keek.​

 

Doorheen alles bleef er een onwankelbaar onderscheidingsvermogen. Het weten in Liefde wist mijn mensje veilig door deze wereld-waanzin heen te leiden. Telkens als mijn mensje dacht het niet langer te kunnen verdragen en voorgoed tot deze waanzin veroordeeld te zijn, kon ik duidelijk voelen dat ik desondanks in staat ben een keuze te maken. Ik kon glashelder de vrijheid van de menselijke wil waarnemen. Haarfijn voor Liefde kiezen of voor de ondergang. Mijzelf aan Liefde overgeven of gewoonweg opgeven en gek worden van de niet te stoppen film in mij. Drie dagen en drie nachten lang, met tussenpozen waarin ik uitgeput in slaap wegzakte. Om dan weer wakker te worden uit dromen, die mij het grote verdriet van de mensheid lieten zien. De voortdurende zoektocht van ons mensen naar Liefde. Hoe wij de schepper van Liefde zijn terwijl wij onszelf in ons grootste verlangen tegenhouden. Na de derde nacht werd het rustiger en de beelden ebden weg. Het was stil. Alsof er niets gebeurd was. Net als de absolute stilte na een alles veranderende orkaan. Zo stil in mij als nog nooit tevoren.​

​

Vanaf dit moment leef ik in Liefde. Een werkelijkheid die volkomen natuurlijk is. Een blijvende, volkomen vervulling.

​

De periode na deze allesbewegende omwenteling vroeg ook oefenen, oefenen, oefenen. Zeven jaar van diepe integratie volgden. Een belangrijke periode, waarin het hele leven opnieuw gesorteerd werd in mij. Ik volgde als het ware een innerlijke studie over hoe ego grip probeert te krijgen op onze waarneming en ons leven. Een diep omwentelproces van het hele zenuwstelsel was het gevolg. De oude gewoonten in de waarneming van aanval, verdediging of bevriezing leerde ik doorzien. Mijn adem werd mijn onbetwistbare, trouwe reisgenoot. Elke keer als ego mijn mensje terug wou trekken, van Liefde vandaan, ademde ik diep, helemaal in de opening tot de celherinneringen, waarin alle emoties en conditioneringen zijn opgeslagen. Zeven jaar lang wijdde ik mijn leven aan deze menselijke studie, om diep in Liefde te wortelen, met heel mijn lijf en alles erop en eraan. Alles aan Liefde te geven werd mijn diepe genezing: alle oude wonden, emoties en gedachten. De dualiteit mag rusten, tot helder bewustzijn van wat ego met ons mensen en met onze psyche doet en wat Liefde werkelijk is. Liefde als open bewustzijn, dat door alles heen schijnt als antwoord op alle worstelingen die ons mensen zo eigen zijn.

​

​​​​​​​​Na die tijd ontmoette ik Geerle. Samen delen wij onze grote vreugde in Liefde en geven de vruchten daarvan door aan mensen die hiermee resoneren en ondersteuning verwelkomen.

 

Lief mens, jij bent zo welkom, welkom in de Liefde, die jij bent.

 

 

​in Liefde,

Liefde in jou begroetend,

Claudia